Een collega van mij grapt geregeld dat mensen niet in staat zijn om langer dan twee minuten aan het woord te zijn zonder over zichzelf te praten: 'Mensen zijn aandacht-junks; de hele tijd strooien ze informatie over zichzelf in het rond in de hoop dat er iemand naar hen om zal kijken en hen wat aandacht zal schenken'. En hoewel dat vermoedelijk enigszins overdreven is, is de waarheid niet eens zo ver af.

Niet minder dan 30 à 40% van wat een mens in het dagdagelijkse leven vertelt, heeft betrekking op zichzelf (Dunbar et al., 1997; Emler, 1994). Anders dan wat je misschien zou verwachten, worden onze conversaties niet gedomineerd door sport, politiek of cultuur, maar wel door onze gedachten, gevoelens, persoonlijke belevenissen en andere zaken die betrekking hebben op onze sociale relaties. (En dat geldt overigens in precies dezelfde mate voor mannen als voor vrouwen.) In de wereld van de sociale media neemt die zelfonthulling nog net een iets prominentere rol in. Zowat 80% van alle informatie die er via sociale netwerksites wordt gedeeld heeft betrekking op het eigen ik (Naaman et al., 2010).

Look at me, look at me, LOOK AT ME! @Anybody in the world

Millions of people on Facebook and Twitter

Het is dus enigszins tegen beter weten in dat ik mij op bijna dagdagelijkse basis verwonder over het feit dat mensen via Facebook of Twitter communiceren over hun favoriete pastagerecht, het feit dat dochterlief hen de ganse nacht heeft wakker gehouden, de nieuwste DVD die ze hebben aangekocht, het slechte weer, de dagelijks weerkerende ergernis over de files en dies meer.

De beslissing om (doelbewust) persoonlijke informatie te onthullen wordt traditioneel als een typische kosten-baten afweging beschouwd. Het vreemde aan onthullingen via sociale media zoals Facebook en Twitter is dat er geen duidelijk baten aan verbonden lijken te zijn. In principe is het onthullen van persoonlijke informatie immers tweerichtingsverkeer. Naarmate relaties tussen mensen zich ontwikkelen wordt er een vergelijkbare mate van onthulling bereikt: met sommige mensen wissel je enkel alledaagse of zelfs oppervlakkige informatie uit, met sommige mensen wissel je gevoelige en persoonlijke informatie uit, maar er is normaliter altijd sprake van wederkerigheid. Mensen zijn in principe niet bereid om (langdurige) relaties te onderhouden waarin zij informatie delen terwijl de andere partij dat niet doet. Op sociale netwerksites lijken er echter andere spelregels te gelden, daar lijken mensen blijkbaar wel bereid om allerhande informatie met anderen te delen (desnoods met de hele wereld) zonder die wederkerigheid. Die raadselachtige vaststelling roept dus toch wel vragen op omtrent de baten van het onthullen van persoonlijke informatie over onszelf.

Who cares?! @Anybody who feels the need to communicate about "their current location"

De auteur van deze blog vraagt het zich wel eens af.

Hoewel die vraag voorlopig nog onbeantwoord blijft, leerde ik uit een recent verschenen studie echter wel dat het in feite de verkeerde vraag is! Uit een studie die recent in de Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) werd gepubliceerd blijkt nu immers dat het onthullen van persoonlijke informatie intrinsiek belonend werkt! Wanneer mensen informatie over zichzelf onthullen dan wordt het 'beloningssysteem' in onze hersenen geactiveerd, net zoals dat het geval is wanneer we een heerlijke maaltijd tot ons nemen of een wilde nacht tussen de lakens beleven.

Wist u overigens al dat FC Barcelona mijn favoriete voetbalclub is?